Terschelling

All posts tagged Terschelling

HARLINGEN-TERSCHELLING – Al zeventig jaar organiseert de Harlinger Watersportvereniging de roemruchte HT-zeilrace. Een jubileumwedstrijd, waarvoor zich een recordaantal van 170 deelnemers had aangemeld. De eerste wedstrijddag was zwaar, met kil en grijs weer. De harde noordenwind liep in vlagen op tot acht Beaufort, waardoor niet minder dan veertig schepen uitvielen.
Het feest op donderdagavond was er niet minder om. Een totaal verschillende terugreis: het begon met windstilte en anderhalf uur uitstel van de start. De zomer was doorgebroken.

Tekst en foto’s Gijs en Inge van Hesteren
Dit bericht is eerder gepubliceerd in de Harlinger Courant

Schipper Michiel Lok stuurt zijn waarschip 'Vrije Vogel' vastberaden door de woeste Westmeep.

Schipper Michiel Lok stuurt zijn waarschip ‘Vrije Vogel’ vastberaden door de woeste Westmeep.

Jouke van Keulen, vanuit het bestuur van de Harlinger Watersportvereniging verantwoordelijk voor de HT-race: “Op zich was de donderdag een prachtige zeildag. Er stond veel wind, zeker, en dat leverde incidenten en uitvallers op. Eén schouw had een man overboord, er is een boegspriet afgebroken, veel zeilen liepen schade op en we hebben een paar lichte aanvaringen gehad.” Bekijk de rest van het bericht

Maritiem Instituut W.B. 237 1250tTERSCHELLING – Hoe staat het met de carrièrekansen van een maritiem officier? Hoe is het om te leven in een kleine gemeenschap op een eiland? Met die vragen trokken we naar Terschelling. Daar bevindt zich zoals bekend één van de vier Nederlandse HBO-instellingen voor scheepvaartonderwijs. We spraken met studenten, leraren, schoolleiders en oud-leerlingen. Deze reportage is eerder gepubliceerd in Weekblad Schuttevaer en later nog eens in de Harlinger Courant.

Tekst en foto’s Gijs en Inge van Hesteren

In de aanloop van het werkbezoek blijkt al direct dat een eiland logistieke problemen met zich meebrengt. De termijn is te kort om direct tot goede afspraken met het instituut te komen. ‘Kom maar gewoon naar het eiland’, had de secretaris van de studentenvereniging gezegd. ‘Meestal vind je hordes studenten naast het schoolgebouw.’ Eenmaal aangekomen krijgen we de juiste mensen te spreken.
Zoals enkele net-afgestudeerde heren. Eerder dit jaar voltooiden Jouke Bruggeling en Emile Persenaire hun studie aan Maritiem Instituut Willem Barentsz; nu zijn ze terug voor een vijfdaagse cursus ‘High Voltage’. ‘Nou ja, terug?’ zegt Bruggeling, ‘ik hoef niet ver te gaan. Oorspronkelijk kom ik uit Dokkum, maar het beviel me hier zó goed dat ik op Terschelling ben blijven wonen. Het is hier mooi en het is gezellig. Ik ben erg blij dat ik voor deze opleiding heb gekozen. De situering op dit eiland biedt echt meerwaarde. De studenten die je hier tegenkomt zitten allemaal op dezelfde opleiding. Iedereen weet waar je het over hebt en dat maakt het makkelijk om elkaar te helpen bij de studie. Momenteel ben ik aan het werk als wrakkenvisser, voor een Terschellinger rederij. We varen naar allerlei locaties, waaronder Schotland en de Ierse Zee.’

Ook Persenaire heeft geen spijt van zijn keuze voor Terschelling. ‘Ik ben opgegroeid in Workum en heb altijd iets met bootjes gehad. Met de twee jaren intern wonen en verplichte uniformen had ik geen moeite. Het is een mooie traditie en Willem Barentsz onderscheidt zich er als enige mee. In een uniform is iedereen gelijk. Deze aanvullende cursus vergroot mijn kansen op de arbeidsmarkt, daarom ben ik nu weer even hier.’
Max ter Mors is net als de andere twee nog maar kort geleden afgestudeerd en volgt net als zij de cursus High Voltage. Hij ging de liefde achterna en woont intussen op Texel. ‘De leraren roeien net als wij op de wedstrijdsloepen. Zo kom je heel dichtbij elkaar. De docenten zijn vaak studenten die zijn blijven hangen. Deze week logeer ik bij een vriend hier. Inderdaad, hier maak je vrienden voor het leven. En heel grappig: op elke boot waarop je gaat varen kom je wel iemand van Terschelling tegen!’

Voorzitter Metin Kranda 022b 1250t

Als eerstejaars direct al voorzitter: Metin Kranda.

Gebombardeerd tot voorzitter

Metin Kranda (21) is voorzitter van de studentenvereniging. ‘Ieder jaar wordt de functie overgedragen op een nieuwe eerstejaars. Al bij de ontgroening in de introductieweek nam men me hiervoor op de korrel. Het is leuk en verantwoordelijk om voorzitter te mogen zijn. Ik heb een dubbele nationaliteit. In Turkije heb ik op MBO-niveau de zeevaartschool gedaan. Ik wilde dichter bij mijn moeder zijn, die een vakantiehuisje heeft op Terschelling. Hier heb ik een meeloopdag gevolgd en ik was meteen verkocht. De sfeer, de natuur, de zee. Nee hoor, ik mis Istanbul helemaal niet. Het is gezellig op dit eiland. Kroegjes genoeg!’
Gert Cupido komt beleefd vragen wat de bedoeling is. Een onbekend verslaggeversteam, dat onaangekondigd interviews afneemt op eigen terrein van de school, kan dat wel? Een goed gesprek met Cupido en Frans Papp, hoofd van het simulatorcentrum brengt klaarheid. Daarna krijgen we alle medewerking. Cupido heeft wortels op Terschelling, zoals zijn naam al doet vermoeden, maar werkte 38 jaar bij Philips in Eindhoven. ‘Mijn vader studeerde hier ooit aan de Zeevaartschool. Zelf volgde ik een opleiding als maatschappelijk werker. Ik kwam terug naar Terschelling om bij het AZC hier te werken. Later werd ik op verzoek van directeur Gerrit van Leunen bootsman op de Prinses Margriet, totdat dit opleidingsschip verkocht werd. Nu werk ik als praktijkassistent voor het instituut. Daarnaast doe ik PR-werk, stukjes schrijven, fotografie.’

Gert Cupido 034a 1250t

Gert Cupido: ‘Voor de eilander gemeenschap is de school heel erg belangrijk.’

Geborgenheid

Cupido kan aangeven waarom studenten kiezen voor Terschelling. ‘Dit is een kleinschalige wereld en het instituut heeft een zeer goede naam. Het onderscheidt zich door de uniformplicht, de geborgenheid en de saamhorigheid die een eilandbestaan biedt. Bovendien is het Maritiem Instituut door het ministerie aangewezen als exclusieftrainingscentrum voor de maritieme simulator. Alle HBO’ers en MBO’ers in het Nederlandse scheepvaartonderwijs volgen verplicht tweemaal een week simulatortrainingen. Dat levert hen zestig vaardagen op, wat betekent dat ze daarnaast nog maar tien maanden vaarervaring in de praktijk hoeven op te doen.’
‘We ontvangen dit jaar zo’n 1250 cursisten voor de simulator’, verwacht Frans Papp. “Wat betreft de carrièreperspectieven: natuurlijk is er verschil tussen MBO en HBO, maar in de zeevaart is er genoeg werk voor iedereen. Bepaalde functies zijn voorbehouden aan HBO’ers, dat wel. De rederijen hebben ook zo hun voorkeuren.’
Een voltooide opleiding aan een HBO-instelling voor maritiem onderwijs levert zo goed als gegarandeerd een baan op. Internationaal is er nog steeds een tekort aan scheepvaartofficieren, volgens Cupido. ‘Van de pakweg honderdduizend koopvaardijschepen op de wereld vaart twee procent met Nederlandse officieren. Dat lijkt niet veel, maar ons kikkerlandje heeft een zeer goede naam bij de rederijen.’
Desgevraagd stelde Wietse van der Meij, tweede stuurman van een voor Chemgas varende LPG-tanker: ‘Ik heb een MBO-opleiding tot stuurman gevolgd aan de Maritieme Academie in Harlingen. Mijn stage heb ik bij Chemgas gelopen. Direct na het behalen van mijn diploma trad ik bij hen in dienst. Volgens mij had ik als MBO’er gelijke kansen op deze baan als iemand die een HBO-opleiding heeft gevolgd. Hooguit bij de heel grote rederijen als een Holland-Amerikalijn vraagt men exclusief naar HBO-afgestudeerde maritieme officieren.’
Frans Papp: ‘We zien veel doorstroming van MBO-mensen naar het HBO. Zij volgen hier meestal de verkorte opleiding van 2,5 jaar. Daarnaast zijn wij de enige opleiding waar men kan doorgaan voor een HBO-mastertitel. Twee jaar geleden is deze master van start gegaan.’
Frans Papp heeft zelf zijn opleiding gevolgd op Terschelling. ‘De locatie is uniek. De zee wordt je hier met de paplepel ingegoten.’

Laura Dijkstra-Hanna Nengerma-Anna Lagemans 087a 1250t

V.l.n.r. Laura Dijkstra, Hanna Nengerma en Anna Lagemans. ‘We zitten met vijf meiden op de afdeling hydrografie. Je kunt ons herkennen aan het zeepaardje op de epauletten.’

Nadenken over kleding niet meer nodig

In het zogenaamde ‘Nautisch Kwartier’ lunchen de studenten. Schuttevaer sprak er met drie jongedames, die allen de opleiding ‘Ocean Technology’ volgen – een uitgebreide vorm van wat vroeger hydrografie genoemd werd. ‘Wij vinden wiskunde leuk en daarnaast houden we van de grote hoeveelheid praktijkonderwijs die we krijgen’, zei Laura Dijkstra (21) uit Groningen. ‘Deze studie is zeker wat ik me erbij had voorgesteld.’
Hanna Nengerman (18) uit Apeldoorn: ‘De uniforme kleding is even wennen. Het zit ook niet allemaal even lekker. Bedacht door mannen, voor mannen. Maar je hoeft in ieder geval niet na te denken wat je nu weer moet aandoen. Hydrografie heeft mijn grote interesse. Dit is de enige plaats waar je dit kunt volgen op HBO-niveau. Anders hadden we naar België gemoeten.’
Van de circa 500 studenten aan Willem Barentsz is vijf tot tien procent vrouw. ‘Al die mannen om ons heen, niet erg’, vond Anna Lagemans (19) uit Den Helder. ‘Hanna, Laura en ik zijn toch een bepaald type vrouw. Geen tuttebellen en modedametjes, zeg maar. We zijn allemaal een beetjenerderig.’Hanna: ‘Of dat nou de juiste omschrijving is? Het klopt wel een beetje. Nieuwsgierig, bijdehand, koppig, eigenwijs. Zo zijn de jongens hier ook, haha! Natuurlijk, we trekken een beetje naar elkaar toe, maar dat is ook vanwege de studierichting die we volgen.’
Wat betreft het leven op Terschelling. Anna: ‘Het dorp is een beetje dood, vind ik, maar de natuur is prachtig. Veel contact met Teschellingers heb ik niet. Daar kies ik niet voor. Ik heb het druk genoeg met de studie.’ Laura: ‘In de winter voel je je soms geïsoleerd en dan is het wel eens fijn om een lang weekend naar huis te gaan. Maar meestal zitten we wekenlang op het eiland.’
De dames gaan in het derde jaar stagelopen bij grote baggerbedrijven als Van Oord en Boskalis.

Eric Aarten (rechts) ziet uit naar zijn stage bij Wagenborg. De liefde voor de zee kreeg hij mee van zijn zeezeilende ouders. Jelle Ooms gaat naar Jumbo Shipping. ‘Wat voor klus ik daar ga doen weet ik nog niet.’

Eric Aarten (rechts) ziet uit naar zijn stage bij Wagenborg. De liefde voor de zee kreeg hij mee van zijn zeezeilende ouders. Jelle Ooms gaat naar Jumbo Shipping. ‘Wat voor klus ik daar ga doen weet ik nog niet.’

Het echte werk

Jelle Ooms (19) uit Gorkum staat een sigaretje te roken met Eric Aarten (19) uit Kampen. Jelle: ‘Ik heb gekozen voor Terschelling omdat deze opleiding het hoogst stond aangeschreven. Het echte werk!’ Eric: ‘Op een dag kreeg ik een mailtje van mijn broer, dat er een open dag was. Ik ben op de veerboot gesprongen en was meteen verkocht. Vooral toen ik het ‘Crystal Palace’ zag, met de oude scheepsmotoren. Dat sprak me aan. Het kleinschalige van de Terschellinger gemeenschap vind ik juist een pluspunt. Heel anders dan in de grote stad. Je bent hier geen nummertje. Je staat als student in nauw contact met elkaar en met de leraren.’ Jelle: ‘En je vindt altijd heel gemakkelijk iemand die je wil helpen als je ergens niet mee verder kunt.’

 

Lees ook: Steunpunt Vluchtelingen in Harlingen werkt met gemotiveerde vrijwilligers.

HARLINGEN – Een paar maal per week fietst Kaywan Ghadiri van Franeker naar Harlingen. Daar helpt hij het Steunpunt Vluchtelingen als vrijwilliger. In 1999 vluchtte hij vanuit Iran naar Nederland. Zijn activiteiten als journalist waren het regime niet welgevallig. Pas in 2007 verkreeg hij een verblijfstatus. Hij was één van de mensen die meeging in het Generaal Pardon. In Iran studeerde hij af in sociale wetenschappen. Nadat hij een verblijfsvergunning verkreeg ligt zijn toekomst in Nederland. Intussen is hij derdejaars aan de NHL in Leeuwarden. Volgend jaar hoopt hij af te studeren in zijn oude vak.

Tekst en foto’s Gijs en Inge van Hesteren

Kaywan Ghadiri: “Fietsen, dat is mijn sport!”

Kaywan Ghadiri: “Fietsen, dat is mijn sport!”

“Al bijna vanaf het begin ben ik vrijwilliger. Eerst bij Vluchtelingenwerk, nu bij het Steunpunt. Ik ben blij dat ik iets kan doen voor andere asielzoekers. Mijn eigen ervaringen helpen me bij het oplossen van hun problemen,” legt hij uit. “Op zich is vrijwilligerswerk een typisch Nederlands fenomeen. Andere culturen kennen het nauwelijks. Ik doe het niet alleen uit idealisme. Het is voor mij een goede dagbesteding en als ik ben afgestudeerd een waardevolle toevoeging.” Bekijk de rest van het bericht

Lees ook Zonder vrijwilligers geen steunpunt.

HARLINGEN – De discussie over vluchtelingenopvang lijkt zich de laatste maanden te verharden. Zelfs in en rondom het perifere Harlingen, waar nog niet zo lang geleden een afgeladen zaal zich – op een handvol mensen na – vierkant achter ruimhartige noodopvang schaarde. Toch is het niet altijd en overal ach en wee. Veel vluchtelingen moeten er lang op wachten, maar wie daadwerkelijk is gevlucht uit een oorlogsgebied of een andere goede reden heeft voor een asielaanvraag krijgt uiteindelijk een verblijfstatus voor Nederland.

Tekst en foto Gijs en Inge van Hesteren

Giny van der Kolk: “Ik weet het nog goed van een jaar of tien, vijftien geleden. Eerst vond men het erg dat er in Harlingen een AZC zou komen en later vond men het erg dat het ging sluiten.”

Giny van der Kolk: “Ik weet het nog goed van een jaar of tien, vijftien geleden. Eerst vond men het erg dat er in Harlingen een AZC zou komen en later vond men het erg dat het ging sluiten.”

Het Rijk draagt elke gemeente in het land op om een bepaald gedeelte van deze mensen te huisvesten. De gemeente Harlingen kreeg een quotum van 28 mensen toegewezen, die intussen allemaal een woning toegewezen hebben gekregen. Zoals wethouder Hein Kuiken vorige week stelde tijdens een raadsvergadering: “Dat heeft zeker effecten op de huurdersmarkt, maar autochtone Harlinger huurders hoeven eigenlijk niet zo heel veel langer te wachten op een huurwoning. Op een wachttijd van enkele jaren praat je over hooguit een paar weken langer.” Bekijk de rest van het bericht

Designprijs voor Terschellingse Anna Jacobien Cupido

Designprijs-Anna Jacobien Cupido 011b 1024t

Anna Jacobien: “Voor mezelf liever een witte.”

LEEUWARDEN – Ieder jaar reikt Keunstwurk in samenwerking met Philips, afdeling Mechanische Productontikkeling Drachten, de Philips Jongeren Designprijs uit. Dit jaar was Terschellingse Anna Jacobien Cupido éé1n van de genomineerden. Op een haar na won zij de prijs. Toch was zij dik tevreden met de nominatie. Zij ontwierp en produceerde het prototype van de ‘Anchor Shoe Hanger’, een ruimtebesparende decoratieve hanger voor schoenen.

Tekst en foto’s Gijs en Inge van Hesteren

“Ik ga ze zelf ook gebruiken, maar dan moeten ze wel wit zijn,” zegt Anna Jacobien (17). Zij is afkomstig van Terschelling, zoals haar naam al doet vermoeden, maar zij woont in Harlingen. Inderdaad, het prototype van de hanger is blauw van kleur. “Ik zocht naar een speelse kleur en vorm, met een uitstraling die doet denken aan havens, maritieme zaken. Dat is met dit anker aardig gelukt.” Bekijk de rest van het bericht

Internationale hulp bij organisatie Tall Ships Race Harlingen

Hij moppert een beetje, Uwe Fischer, maar eigenlijk heeft hij het enorm naar zijn zin. Alle dagen heeft hij als vrijwilliger het Mediacentum van de Tall Ships Race bemand. Nu is het zondagmiddag en we varen door de Blauwe Slenk, langs de uitvarende zeilschepen, die op weg zijn naar het Stortemelk. Mogen zullen de tallships ten noorden van de scheepvaartroute starten voor de race naar Fredrikstad in Noorwegen. Uwe, muziekleraar en journalist, legt uit wat hem bezighoudt, in het Engels, de lingua franca van de internationale historische zeilvaart.

Tekst en foto’s: © Festina Lente, Gijs en Inge van Hesteren

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Uwe is helemaal blij wanneer de Alexander van Humboldt voorbijkomt. Het Duitse schip heeft een warme plek in zijn hart; onder de bemanningsleden telt hij vele vrienden.

“Eigenlijk waren we een beetje onderbemand in het Mediacentrum. Ik had misschien wel wat meer mensen uit Harlingen zelf verwacht bij de vrijwilligers. Tja, nu lagen er vaak klussen waar geen mensen voor beschikbaar waren.
Och, het is allemaal goed gegaan en de schepen zijn weer op weg. Mijn hele leven was ik al gek van schepen en zeilvaart. In mijn woonplaats ben ik lid van de zeilclub. Daar kan ik altijd het verenigingsschip gebruiken, maar dat is zo´n modern plastic ding. Het zeilt goed en makkelijk, maar het heeft geen karakter, geen ziel. Deze traditionele zeilschepen zijn veel mooier. Het echte leven. Ik ben al vaak als bemanningslid aangemonsterd voor deze races. Helaas kan ik niet mee dit keer; ik moet terug naar Duitsland voor mijn werk.
Eerder dit jaar was ik bij de Vlootdag van de Harlinger bruine vloot. Toen ben ik geronseld door Janneke Nieuwhof, hoofd Communicatie van de Tall Ships Race Harlingen. Daarom ben ik nu hier. Pas geleden kwam ik erachter dat mijn moeder in haar jonge jaren ook gezeild heeft en in Harlingen nog steeds een vriendin kent. Nu ik het weet logeer ik bij haar!”

Dit artikel verscheen eerder in de Harlinger Courant van 7 juli 2014.

Tekst en foto’s: © Festina Lente, Gijs en Inge van Hesteren

Media-expeditie tijdens Sail-Out Tall Ships

Zondag middag mogen de media mogen mee ‘naar buiten’, om de Sail Out mee te maken. Jean Barbier, de kapitein van de Damen I, neemt ons mee naar de havenmond. Daar zien we één voor één de tall ships losmaken en vertrekken uit de haven van Harlingen. Kundig en veilig manoeuvreert hij het wendbare en snelle schip precies waar hij het hebben wil. Net als vele anderen steekt hij vrijwillig zijn tijd in het grote evenement. Waarom eigenlijk, vragen we hem in het stuurhuis van het bijzondere schip, dat is bedoeld voor het onderhouden van windmolens op zee. Het is nog maar pas in de vaart, dus dit is ook een beetje een proefvaart.

Tekst en foto’s: © Festina Lente, Gijs en Inge van Hesteren

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Jean Barbier met zijn maatje Douwe.

“Buiten spelen, dat is wat ik nu nog mag,” vertelt hij. “Meestal zit ik op kantoor. Ik mag niet klagen hoor, want ik ben tien keer de wereld rond geweest met schepen klein en groot, tot wel vierhonderd meter lang. De zeilvaart kende ik wel, hoor. Maar vooral van zien en van voorbijkomen. De meeste maritieme dingen die ik gedaan heb hadden er verder niet veel mee te maken. Tijdens zo’n weekend als dit ga je er ineens heel anders tegenaan kijken. Volgens mij moet je als zeilkapitein een hoop dingen kunnen die in andere takken van varen niet belangrijk zijn. Omgaan met mensen bijvoorbeeld.

Het is een enorm boeiend gebeuren, vind ik, dit Sail Harlingen met die grote zeilschepen. Het laat zien hoe zo’n klein stadje in staat kan zijn om zo’n groot evenement tot in de puntjes te organiseren. Als Harlinger ben ik daar echt trots op. De stad en de zee, die horen bij elkaar en dat zie je nu pas goed. Jazeker, zelf ben ik ook al vroeg gegrepen door het vaarvirus. Altijd in de weer met bootjes, je kent dat wel. Daarom heb ik in Harlingen de middelbare zeevaartschool gevolgd en later in Den Helder de hogere. En nu ben ik er een dagje op uit met de journalisten!”

Dit artikel verscheen op 7 juli 2014 in de Harlinger Courant.

Tekst en foto’s: © Festina Lente, Gijs en Inge van Hesteren

Ontmoetingen tijdens Sail Harlingen 2014

Zaterdagavond is het druk in de Harbour Pub, want het regent pijpenstelen. Dampend in onze vochtige kleren staan we in de ingang. We komen aan de praat met Marloes Muijskens, een jonge meid van de eilanden. Ze heeft net afscheid genomen van haar familie, die neemt de boot terug naar Terschelling.

Tekst en foto’s: © Festina Lente, Gijs en Inge van Hesteren

TSRH 2014

“Ik sta hier te wachten totdat ik aan boord mag gaan van de topzeilschoener Oosterschelde. Om een uur of acht word ik daar verwacht, samen met een groep nieuwe zeiltrainees die de etappe naar Frederikstad gaan meemaken.

Hoe ik op het idee gekomen ben om me aan te melden? Mijn ouders hebben me de interesse voor water, varen en de zee meegegeven. En ze hadden tijdens een overtocht op de veerboot een spotje gezien van de organisatie. Daarin werden liefhebbers opgeroepen om als trainee mee te zeilen. Dat leek me wel wat. Ik wilde laten zien dat wij jonge mensen niet alleen maar bezig zijn met Facebook, Whatsapp en andere sociale media. We zijn daar niet tegen, maar we gaan ook graag op avontuur en we willen best de handen uit de mouwen steken.

TSRH 2014

’s Morgens beginnen de trainees al vroeg aan hun opleiding. eerst maar eens knopen en steken leren.

Bekijk de rest van het bericht